pindat

Dinsdag 17 oktober

Oekraïne, Zbarazh

Arjen, Bertus, Elsa, Evert,  Gerard en Christiaan.

Vanmorgen werden we wakker gemaakt door het zonnetje. Het zou weer een mooie dag worden qua weer. Om iets over acht zaten we aan het ontbijt en daarna zouden we om tien uur met 4 busjes vertrekken naar verschillende instellingen. Wij gingen met een groep van 6 personen naar een basisschool in Skala. Ongeveer 42 kilometer rijden vanaf ons hotel. Deze school was vroeger de basisschool van Lesya en tevens geboortedorp. De directie doe ons ontving was enthousiast en blij om ons te mogen ontvangen. Ze sprak behoorlijk goed Duits en kon dus ons zelf alles vertellen. De kinderen daar krijgen vanaf de 2e klas les in Duits en Engels. We kregen een rondleiding door de school en daarna kregen we een uitgebreide koffietafel met allerlei lekkere hapjes. 

Het volgende bezoek was het Stadsziekenhuis. Ook daar werden we vriendelijk ontvangen door de directeur. Het eerste was opviel was de slechte staat van het gebouw en de was die ze buiten lieten drogen.  Dit omaat ze geen droger hebben. Van binnen zag het er niet veel beter uit als van buiten. Na een kleine rondleiding die begon in de keuken gingen we eerst in een ruimte uitgebreid lunchen. Hier serveerden ze bietensoep en nog heel veel meer lekkere hapjes. Na de lunch ging de rondleiding verder en deze begon bij de eerste hulp post. De mannen en vrouwen werden in het ziekenhuis gescheiden van elkaar verzorgd. De familie moest zelf het eten verzorgen voor de patiënten die daar liggen. De beelden die we daar zagen was zeer bedroevend.  Het liet een aantal mensen niet ongeroerd. Ook zijn we in de operatiekamer geweest en deze was behoorlijk gedateerd. 

Vanuit het ziekenhuis zijn we doorgereden naar een basisschool waar de rondleiding begon in de sportzaal. Hier hadden ze alle sportatributen uitgestald die ze van ons hadden gekregen. Daar waren ze zeer trots op. Verder hebben we daar nog een aantal klaslokalen bekeken. Één lokaal was helemaal ingericht met tafels en stoelen die door ons zijn getransporteerd. En bij één lokaal waren bijna alle stoelen en tafels kapot / versleten. Tijdens de terugreis nar Ternopil zijn we nog gestopt bij een oude fort. Hier hield een mevrouw een praatje over de geschiedenis ervan. 

Cristiaan en Bertus

ZBORIV

Dinsdag. 30 km landinwaarts gaan we met een busje naar het ziekenhuis in Zboriv. De eerste 10 km gingen gesmeerd maar daarna was het hobbel de bobbel. Bij het ziekenhuis werden we statig ontvangen door de directeur. We dachten dat hij de bakker was, witte jas en koksmuts op. Het ziekenhuis was een voormalige gevangenis. 3 grote trappen op, geen lift of andere manier om naar boven te komen. Het lijkt wel een vooroorlogse film. De bedden zijn versleten op een enkele na. De goede bedden komen van ons via het rode kruis waar ze dolgelukkig mee zijn. Opgepropt liggen de mensen op een zaal. Het stinkt, hoewel het er niet vies uitziet.
Personeel doet zijn best maar de middelen zijn schaars. Er is een groot tekort aan infuuspalen en nachtkastjes, linnengoed en verband.
We hebben genoeg gezien, het is duidelijk.

Hierna zijn we ongeveer 25km verderop gereden naar Perepalnyky.
De weg was alleen maar gaten en kuilen. Lekker doormekaargehutseld kwamen we bij een bejaardenhuis waar ook de directeur in pak ons opwachtte. Een ietwat korpulente vrolijk uitziende man. Hij liet ons alle ruimtes zien en zelfs
De stookruimte waar vooral bruinkool gestookt werd in plaats van gas omdat dat gewoon veel goedkoper is.
De behuizing is oud maar super schoon. De sfeer voelde goed, de zorg voor de mensen voelde goed. De bedden lagen er fris bij. De was wordt zelf gedaan in over oude wasmachines, een centrifuge zo oud en verroest, maar de wasvrouw zo trots. Het beddengoed hing buiten te drogen. We hebben alle bewoners voorzien van bonbons, warme shawls en mutsen. Het was een enorm blije bedoening op de gang en de zaaltjes. De lunch was goed geregeld en op elk moment werd op een goede wens geklonken, eerst op gezondheid, daarna op vriendschap daarna op de vrouwen en natuurlijk op de mannen. Het werd steeds vrolijker met deze directeur. We gingen goedgemutst weer op pad.

Het volgende adres was een school voor voortgezet onderwijs. Daar liet de directeur ons met name de gymzaal zien. Jongejonge wat een ouwe zooi.
Zelfs de fitnessruimte was meer roest dan apparaten. De gymleraar daarentegen was een bevlogen sportman die probeerde om de sport op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen. Respect voor deze man.
De mannen zijn nog naar een technisch lokaal geweest en wij kregen koffie met heerlijk eigen gebakken koekjes.
Hoog tijd om terug te gaan naar het hotel.
Om 19.00 uur in weer een ander restaurant gegeten. Wat een menu, geweldig.
Uitgebreid en super lekker, vlees, salades, soep, toetje exclusief, alles klasse .
Deze dag vergeten we niet gauw.

Ans de Haan

ZBARAZH

Vandaag zijn we met Jo, Simonette, Gerda Slijkhuis, Els K. Esther en Marcel naar Zbarazh geweest. Door pech met één van de busjes duurde het bijna anderhalf uur voordat we konden vertrekken. We reden met nog een busjes naar het Rode Kruis kantoor in Zbarazh. Hier kon je kiezen of je naar een school wilde of naar een ziekenhuis. Esther en ik kozen voor het ziekenhuis.
Eerst hebben gekeken bij een militaire school, daarna naar een ziekenhuis waar het behoorlijk rustig was. Daarna nog bij een brandweerkazerne. Daarna terug naar het Rode Kruis kantoor waar we heerlijk geluncht hebbenen daarna koffie met veel koekjes.
Vervolgens een rondwandeling door Zbarazh. Op een heuvel lag een groot kasteel waar we even bij de ingang hebben gekeken. Toen weer terug naar Ternopil. Nu eten we in een heel leuk restaurant in Ternopil.

Marcel de Poel

Geschreven door

Al 2 reacties bij dit reisverslag

Goed bezig Marcel!

Ben 2017-10-17 18:54:38

Wat ontzettend mooi om jullie reis zo mee te beleven. Wat een prachtig verslag van deze dag!

Paulien Kelderman 2017-10-18 11:25:52
 

Over deze reis
Aantal reisverslagen:
GPS afstand deze dag:
GPS afstand totaal:
Aantal foto's:
Laatste verslag:
Reisduur:
Reisperiode:

Of schrijf je reisverhalen via de app

Met de Pindat App kun je offline reisverhalen schrijven en foto's toevoegen. Zodra je weer internet hebt kun je jouw verslagen uploaden. Ook via de app plaats je gratis onbeperkt foto's.



Klik op 1 van onderstaande knoppen om de app te installeren.