Back and Breaky!
Nederland...geland. Mijn moeder smst dat ze thuis op me wacht. Het was zeker veel te koud en te vroeg om naar Amsterdam te komen rijden denk ik nog. Bij de paspoortcontrole valt me op dat er zoveel lange bleke mensen wonen in NL. Lange mannen ook, super, haha!Altijd fijn om je bagage de band weer op te zien draaien.
Nu op zoek naar die grijze baard, mijn vader. Nog in een roes loop ik de bagageruimte uit, de ontvangsthal binnen. Wat een lange mensen allemaal. Nog geen seconde later zie ik niet alleen mijn vader, ook Jochem, Helmer en Alice, Saskia en Callista staan er! Ik verklaar ze meteen voor gek, goed gek..want wat is dit leuk! Had een koud kikkerland verwacht, maar dit is toch een enorm warm welkom thuis! Nog even terug voor take 2...fotoshoot. Na de rij langs gegaan te zijn (het lijkt wel een receptie :-) even beduusd gestaan, waar te beginnen...tja, ineens weer terug! De vraag van Jochem was goed getimed: "En, wat is het hoogtepunt van je reis?" Daar had ik al even overna gedacht: "De lift van Adelaide naar Alice Springs." Nee: "De local bussen in Vietnam en Laos." Of: "Toch de dansavond in Perth?" Of nee: "De week op Koh Chang met Lisette en Rob."
Tja, hoe vat je een half jaar reizen samen? Jochem gaat naar zijn werk, Saskia vertrekt ook. Met de rest stappen we de auto in, het NL landschap in. De eerste foto's op mijn netvlies zijn de 4 schoolgaande tieners in de dauw op de fiets, de pannenkoekenboerderij en tja, de file!
Jolien belt. Evelien, Leonie, Lisette, José en Renata sms'n, wat leuk! Het leven met telefoon is ook weer geactiveerd.
Helmer stapt uit in Zoeterwoude en een uurtje later...rent mijn moeder de woonkamer uit en omhelst me in de keuken! De auto's op de dam deden me al wat vermoeden, zij zit er niet alleen.
Je bent toch gek als je op dinsdagochtend 7 uur, nog voor je werk, in de winter de warme dekens uitkruipt. Zitten ze op mij te wachten: Pim (even tussen de bedrijven door naar huis gereden), Judith en Claudia. Wat onwijs leuk!
Ik hoorde dat Laura net weg was na een ontbijt van bijna anderhalf uur, helaas heb ik haar net gemist. Lisette kwam met Jurg later langs. Echt onwijs leuk!!! Super bedankt allemaal voor dit warme welkom thuis!
En dan...iedereen naar werk, pa en ma bleven gezellig zitten. Zij zijn ook in Azie geweest, dus we hadden wel wat ervaringen uit te wisselen. Bijzonder en dat kletst wel erg lekker!
Later de auto meegekregen, via het postkantoor mijn auto uit de schorsing gehaald. Gek om Berkel zo binnen te rijden. Ouderen, tieners en jonge gezinnen. De levendige backpackers mis ik meteen in het straatbeeld. De grauwe kleding, de kleurloze straat. Ik sla dit Hollandse beeld op alsof het een nieuwe plek is in mijn reis. Hier blijf ik niet lang denk ik dan. Alhoewel, die frisse lucht...snif, heerlijk!
Ik stap mijn huis binnen, andere lucht, wel lekker eigenlijk. Wat ziet het er netjes uit. Je haalt de ergste scenario's in je hoofd als je je huis verhuurd, echter enkele plekjes krijg ik schoner terug dan ik ze achter gelaten heb, haha! AH, groen douchegordijn, prachtige kleur! Het kaartje van Nina en Wendy maakt duidelijk waarom die vervangen is. Ik ben verwend met bloemen en andere kaartjes. Zelfs kerstkaarten die wisten dat ik de kaart pas lees bij thuiskomst, na kerst en oud en nieuw, wat leuk! Voor de deur nog een kaartje en plantje van de buren van nr. 50. Ballonnen en een 'welkom thuis' slinger voor het raam. Het besef komt langzaam dat ik echt lang ben weggeweest.
Eerst even langs bij de buren, de overkant en nr. 52. Bij de een een dorps bakkie, bij de ander een fris gesprek op de hoek van de straat. De rode neus komt nu door de kou, niet van de zon..pff, da's wennen.
Jochem belt. Is het al 17.00 uur? Nee, echt? Jeetje, ik verberg de eerste schoenen en kleren, en denk: "Jeetje wat moet ik met al die kleren?" Ik ga Jochem halen in Zoetermeer station. Onderweg valt mijn oog op de opgeblazen flitspaal aan de Noordeindseweg, dat heb ik in heel mijn reis niet gezien, vandalisme! Is dit een protest tegen al die regels hier. Het leven wordt hier toch best aan banden gelegd. En dan al de auto's die van hun werk thuis komen rijden. Hun baas verwacht hen dagelijk. Wat als je een dag geen zin hebt? Daar zijn regels voor. Hele bedrijven hier. Een contrast met de vele eenmansbedrijfjes in Azië.
Ik vind het zo leuk om dit soort dingen te merken. Met een ander oog je woonplaats bekijken. Ik had vandaag nog bijna de camera erbij gepakt om een foto te maken van de groepen vogels in de lucht, typisch Nederland en natuurlijk schoon.
Jochem en ik rijden naar pa en ma voor etenstijd. Aardappelen en een toetje, mmmm!!!
De accu van mijn Corsa heeft mijn vader al opgeladen gelukkig. Ik neem mijn auto weer mee naar huis. Rechts rijden, niet vergeten natuurlijk.
Zoals ik gister al angstvallig dacht, met een theetje op de bank in mijn eigen huis. Lekker, toch wel. Het was weer een dag om niet gauw te vergeten!
Zeker nu je weer met twee pittenzakken en een kruik onder de donsveertjes moet kruipen :-s