Boottrip over het grootste meer van zuid-oost Azie.
Op naar Siem Reap, met de boot. Vanochtend vroeg opgestaan (net als de meeste mensen op deze aardkloot die moeten werken ;-) en naar de haven. De eigenaar van mijn guesthouse wilde me wel brengen. Wat zijn ze hier toch aardig. Natuurlijk kon hij op die manier meteen wat gasten binnenhalen bij de haven nadat hij mij dropt, maar toch, hij vroeg er verder niks voor. Na mijn vroege ontbijt wel even een fooitje gegeven om dit fijne verblijf te benadrukken.Bij de haven was het ticket toch echt 35 USD en niet minder. Ja, toeristenprijs, begrijpelijk. Mijn bagage werd voordat ik het zelf kon grijpen al naar de boot gesjouwd. Ik wilde dit eigenlijk zelf doen, dus een fooitje heb ik niet gegeven dit keer.
Op het dek van de speedboot was het oppassen je zonnebril of pet niet aan de vissen cadeau te doen, dus ik ging al gauw binnen zitten. Lekker mijn boek er weer bij gepakt. Af en toe opkijkend naar de indrukwekkende oevers met zijn golfplaten longhouses, kleine vissersbootjes en vooral veel zwaaiende kinderen als we passeerden. Ze kwamen zelfs uit hun huisjes naar de oever rennen om een glimp van ons op te vangen. Af en toe even muziekje geluisterd op het dek en dan weer binnen mijn haar in fatsoen brengen, haha!
Eenmaal in Siem Reap stond mijn persoonlijk TukTukdriver me op te wachten. De eigenaar van mijn guesthouse in Phnom Penh had mijn naam doorgebeld. Ik zou bij een kennis van hem afgezet worden onder de noemer: gratis pick up! Prima dacht ik zo. Echter werd ik bij hele andere plaatsen afgezet. Ik was op zoek naar de goedkoopste dus wilde afgezet worden in het centrum als hij me niet bij het adres zoals gekregen zou afgeven. Hij plaatste me tot slot bij een hostel. Een eigen kamer voor 5USD, prima, ik blijf. Hij was nogal teleurgesteld dat ik nog geen tour wilde boeken voor Angkor Wat. Nee, sorry, ik weet nog niet eens wanneer ik er heen ga. Laat staan hoe. Wat ik wel wilde is hem toch betalen voor de rit, ook al was het een free pick up. Nou, het was te weinig en wilde meer. Ik wist niet goed wat ik moest, maar heb het erbij gelaten. Hij mag blij zijn dat ik hem toch nog wat geef, en hij zou Phnom Penh maar moeten bellen. Het blijft gissen, maar de volgende keer regel ik zelf wel een TukTuk en laat me afzetten in het centrum.
Tja, deze driver had pech om mij te treffen denk, maar goed, de volgende keer maak ik weer iemand gelukkig. That's life.
Vanmiddag de Barstreet doorgewandeld en in een knus parallelstraatje ervan mezelf neergeplofd. Alsof ik een lange dag achter de rug had. Nee, mijn plan was relaxen, dus met een vervroegd dinner mijn boek uitgelezen.
Alexandra liep eerst voorbij dit restaurant, moeite doenend af te komen armbandverkopende tienermeisjes en vervolgens beleefd negeren van het herhalende cassettebandje op mijn terras: 'Hello, how are you? Do you like buy some food? Free popcorn and fruit salade! Beer 50 cent...'
Ze keerde toch terug en kwam naast me zitten. We raakten aan de praat, toch nog wat biertjes gedaan en toen ging zij naar haar massage. Ik vertrok naar de druk bevolkte Barstreet. De goede muziek knalde uit de hippe tenten met nog hippere toeristen. Hier mochten de kinderen niet komen om hun boeken te verkopen, ook de motorbikes en TukTuks konden de straat niet in. Ondanks de drukte, toch een rustig verblijf dus hier zonder het herhaaldelijk en beleefd 'nee' schudden.
Mijn oog viel op een boekenwinkel. Ik heb het boek 'The girl from the picture' gekocht. Heb het boek 'Sex Slaves' nog niet eens open geslagen, maar wilde dit boek graag lezen. Het gaat namelijk over de oorlog in Vietnam, waarin een meisje (deels verbrand) uit een in de brand gestoken dorpje komt rennen. Ze rent recht op een cameraman af. Deze foto haalde de voorpagina's van alle kranten in de wereld. Het boek gaat over het leven van dat meisje.
Het terras van de Bananabar had, naar het leek, relaxte stoelen en een mega groot voetbalscherm. Nog geen minuut later kwam Daniel (Canada) aan het tafeltje naast me zitten en vroeg: 'What did you deside to buy that book?' Ik was nogal verbaasd, de boekenwinkel was toch wat winkeltjes en barretjes verderop. Maargoed, het boek wederom niet opengeslagen. Niet alleen de lekkere biertjes na mijn cappucino, maar ook het gesprek over de oorlogen, zijn scheiding, baan en reisidee in Canada hielden mij geboeid. En dan nog de ijsberende, contact makende en glimlachende, elkaar treiterende taxidrivers...ze zijn ware entertainers af en toe.
Aan het einde (2 am) bleek dat hij zelf ook boeken schrijft voor zijn hobby en dus wilde weten waarom ik dat boek koos.
De muziek deed me bijna opstaan, helaas werd er niet gedanst op dit terras, maar deze week ga ik zekers nog een keer zo'n danstent opzoeken. Topmuziek!
Dit keer weer een TukTukdriver blij gemaakt en mijn muffe, vochtige, stinkende kamer ingestapt. Hier ga ik niet nog een nacht blijven, bah!