Killing Fields
Vanochtend voor de afwisseling maar weer's de wekker gezet, gezellig ontbijtje gehad met een aanhoudende liftaanbiedende motorbiketaxidriver. Op naar de markt om wat leuks voor de kinderen van het weeshuis in te slaan. Speeltjes en kleding leek me wel een goed idee. Ik kwam wat laat aan bij Royal Palace, dat verplaatsen we wel weer. Daarom eerst een bezoek gebracht aan de Silver Pagoda van King Norodom in 1892.Om 10.30 am met Carlee en de Tuk Tuk driver de Killing Fields gevonden. De massagraven die in 1980 zijn ontdekt nadat het Khmer Rouge (red Khmer) regime van Pol Pot was beeindigd. Er zijn hier 68 van de 129 massagraven geopend. De 9000 schedels zijn in een enorm hoog torengebouw verzameld in een monument. Ieder massagraf telde tussen de 100 en 450 skeletten. En dan te bedenken dat er rond de 300 grafvelden te tellen zijn in Cambodja. Miljoenen mensen zijn er in bijna 5 jaar op gruwelijke wijze omgebracht. Het zijn met name de ontwikkelde mensen enhun families geweest. Ze werden in de gevangenis Tuol Sleng (waar ik morgen heen zal gaan) gemarteld en vervoerd naar Choeng Ek, waar de Killing Fields zijn.
Met Carlee een gids in de hand genomen en de uitstekende botten, tanden en kledingstukken onder de voeten moeten zien en voelen. Door de overstromingen van de Mekong is het onmogelijk om alle skeletten te herbergen. De gids pullekte een kies uit de grond...verschrikkelijk. Kinderen zijn tegen bomen doodgeslagen, vaders waren dan al vermoord, moeders volgenden na hun kinderen. Vaak met boeren gereedschap, want een kogel was te duur natuurlijk. Per dag arriveerden ongeveer 300 mensen. De Rode Khmer soldaten konden het niet behappen, soms moesten de mensen een dag wachten. Het moet verschrikkelijk zijn geweest tussen 1975 en 1979. Er was een speaker aan een boom gebonden om het geschreeuw te kunnen overschreeuwen.
Het doet me denken aan Auschwitz, ook daar hadden ze een hele administratie bijgehouden met foto's en persoonsgegevens. Het is niet te vergelijken, maar dat het gebeurd, onmenselijk is een te zwak woord voor deze geschiedenis.
Na de Killing Fields een 50 kg rijstbaal gezocht voor het weeshuis. 40 USD? Dat was dan wel de luxe rijst zei hij. Niet dat ik het er niet voor over heb, maar is rijst hier echt zo duur? Of stuurt onze TukTuk driver ons naar de dure vrienden? Het blijft voor mij nog een beetje aftasten. Dus ik stelde voor om zelf even onderzoek te doen. Het bleek toch wel dat normale rijst hier rond de 30 USD kost. Goh, ze zijn hier echt te vertrouwen. Maar toch, na 4 weken Vietnam heb ik toch nog even nodig om het afdingen en argwanen af te leren.
Het weeshuis zag er goed uit. Kinderen speelden, er was een computerkamer, 10 Cambodjaanse vrijwilligers (waren niet allemaal aanwezig), de kinderen krijgen Engelse, Franse, Japanse en computerles. Het speelgoed werd ontvangen en de rijstbaal werd bij de tientallen andere rijstbalen gelegd (speelgoed en kleding, tandpasta en wasmiddel is volgens net zo hard nodig). We werden ontvangen door de manager die ons een korte rondleiding gaf en vertelde dat deze kinderen of arm, of wees waren. Ze gaan 's ochtends of 's middags naar school.
Na een heerlijk, op hoog niveau, potje volleybal gespeeld te hebben met 35 graden Celcius ontmoette ik Wouter. Hij was in voor wat vrijwilligerswerk. Hij had meer weeshuizen gezien, deze was toch wel erg goed en netjes georganiseerd. Ben benieuwd wat zijn beslissing zal zijn na het gesprek met de manager.
Wat haren gevlochten, spelletjes en gesprekjes gehad en rond 4 pm weer naar Phnom Penh geTukTukt.
Daar uitgedroogd en uitgehongerd een vroeg dinner gekozen uit het menu. Helaas werden we weer lastig gevallen door de boekverkopende straatkinderen. Dit klinkt misschien een beetje al een toerist met zijn neus in de lucht, maar ik weet het gewoon niet zo. Gevoel van medelijden en irritatie woren momenteel gemengd. Ik zie anderen een boek kopen bij de een, dan komen ze vervolgens niet af van het broertje. Het broertje wordt dan boos, want al je van de ene wat koopt, waarom dan niet van broerlief?
De ober vertelde dat ze ongeveer 5 boeken á 3 tot 5 USD per dag verkopen. Ouders wachten verderop op het geld dat ze brengen. 's Ochtends gaan ze naar school. Wij toeristen lossen dit probleem niet op. Dat moet grootschaliger, van hogerhand wellicht?
Toen ik wegliep werd ik door de kids gevolgd en achter mijn rug zelfs een beetje bespottelijk gemaakt. Het ventje nog agressief ook en versperde mijn weg. Waarom ik gister die kaarten niet had gekocht? Ze wilden blijkbaar het antwoord niet horen (begrijpelijk ook). Tja, ik ga dit soort gedrag dus niet belonen. Maar je gaat toch denken: 'Laat ik toch maar wat geven, dan ben ik ervan af'. Met gemengd gevoel ging ik naar dit internetcafé.
Vanavond weer's op dat terras ploffen met het boek denk ik. En naar de opgeblazen kerstman kijken. (Ik dacht al, wanneer komt die nou eens op de proppen. De Sint hier nog niet ontdekt...vind ik eigenlijk best wel een jaartje lekker).
Oh, wat klinkt dit fout na het straatkinderenfeit.
Loes, niet te veel zorgen over maken hoor! Het blijft triest en ik begrijp je gemengde gevoelens erg goed, maar je kan niet alle problemen van de wereld oplossen... Groetjes Jose