Cambodja...I love it!
Ik heb me tot nu toe alleen nog op de twee zelfde hoekjes begeven in Phnom Penh. Ontbijtje bij mijn guesthouse Diamond en dan een wandelingetje langs de Tonle Sap rivier, zijtak van de Mekong die uit China de Zuid-Chinese zee instroomt. De Tonlé Sap rivier wisselt zijn stroming. In de droge tijd stroomt hij de Mekong in, in de regentijd in tegengestelde richting naar het Grote meer van Tonlé, grootste meer in Zuidoost Azie, vooral in de regentijd.Vandaag het plan om Phnom Penh in te gaan en vanavond weer op mijn favoriete terrasje het straatleven van Cambodja bekijken. De oude grijze mannen met hun veel te jonge en knappe Cambodjaanse 'vriendinnetjes' aan de hand, de boekenverkopende of bedelende straatkinderen en de wachtende TucTuc drivers die me hun lift aanbieden, maar ik wil huiswaards wandelen.
- Gisteravond na middernacht afscheid genomen van mijn wijze goeroe Sarina. Ik kwam haar weer op ons favoriete terras en hebben het leven nog eens verder doorgenomen onder het genot van een lekkere cocktail en bailey's. Sarina is mijn goeroe, zij die zelf naar haar favoriete goeroe in India verhuisde. Echt super interessante dingen opgeslagen in my memories!
Mijn plan om vandaag Phnom Penh te bewonderen is spontaan verlopen. Na een heerlijke local lunch in een of ander tentje op de markt de middag gestart.
Heb niet echt de behoefte de 'must see' things te bekijken, maar het is allemaal zo dichtbij, dus maak ik een praktisch rondje. Allereerst volgde ik mijn voeten richting Royal Palace. Echter arriveerde ik bij een verzameling van 10 tempels. Een vriendelijke man, een soort coster, nodigde mij uit voor een kleine ceremonie in een kleine schattige pagoda. Buiten zaten monnik San Van (bijnaam 'sunny' en is 27 jr) , zijn vriend Ponlok (Nobis geweest en is 31 jr, studeert Khmer Literary) en zijn broer. San Van woont vlakbij Siem Reap en is voor een paar dagen op bezoek in Phnom Penh. Tja, heb hem natuurlijk belaagd met vragen over zijn leven en het leven van die bekende oranje Hindoe monniken in het algemeen. Van 18 tot 21 ben je een Nobis. Daarna ben je een monnik en zal je niveau alleen maar stijgen gedurende je het Hindoeisme studeert. San Van studeert ook Engels, zoals vele anderen. Veel mensen uit de provincies (platteland) worden monnik, want dat is de manier om gratis onderwijs te krijgen. Hij vertelde over Vishnu (de god met de 8 armen), Shiva (de god met drie ogen) en Brama. De mensen praten Pali in de tempels. In Cambodja praten ze voor 95% de Khmer taal. Sanskriet wordt niet veel meer gebruikt hier. Hij nodigde mij uit in zijn tempel als ik in Siem Reap ben. Zelfs emailadressen uitgewisseld, dit is toch echt een andere bevolking dan in Vietnam, willen ze echt geen geld zien?. Ben benieuwd of hij contact opneemt. Nadat hij naar de Killing Fields vertrok rond 4 pm praatte ik verder met zijn vriend. Hij wist me veel te vertellen over de verschillende Khmer leiders en koningen, een leuk geschiedenislesje dus. Een en ander werd me zo dus nog duidelijker.
Ohja, ik was op weg naar de Royal Palace. Die was dicht. Met een cyclo naar Wat Phnom gefietst. Halverwege de route wisselden we van functie. Ik ging fietsen en hij al lachend en hilarisch als het voelde genoot hij van zijn gratis lift in zijn eigen cyclo. Aangekomen bij de Wat Phnom de vele budda's, wierrookstokjes, Rielbiljetten, vogelverkopers en bedelaars aanschouwd. Een rondje om de heuvel (vaak staan Wat's op een heuvel) bracht mij tot een familie apen. Na een kleine omhelzing van een babyaapje, via een wandeling, fruitkopend over een markt, mijn guesthouse weer gevonden. Vanavond wilde ik weer wat local food proeven, de lunch was me zo goed bevallen namelijk.
Ik schoof aan bij een economiestudent. We hebben de financiele situatie van Europa en Cambodja met elkaar vergeleken, voor zover je dat moet doen natuurlijk. Later bleek dat we tegenover zijn universiteit zaten te dinneren en hij zijn college gemist had (de spijbelaar ;-). Hij vond het maar wat interessant om contact te hebben met buitenlanders. Ook hij wilde graag emails uitwisselen. Hij leidde me vervolgens rond in zijn universiteit. Prachtig om te zien dat er in plaats van rijen fietsen, allemaal motorbikes staan geparkeerd. Ontelbaar veel, net gemotoriseerd studerend Nederland, bizar! Op internet Facebook.com geshowd en mijn weg vervolgd naar het inmiddels welbekende terras.
Sarina was daar natuurlijk niet meer te vinden, het terras was echter wel vol. Dit keer aan de overkant genoten van een theepotje en boek op weer heerlijke stoelen.
De boekenverkopende, redelijk brutale, straatkinderen werden lastig. Ik dacht, laat ik kaarten kopen, want heb geen foto's natuurlijk. Er zat niks bij voor me. Toen bleek, als we niks kochten scholden ze ons uit in hun taal, dat was wel duidelijk. In een vechtpartijtje hadden ze ook wel zin geloof ik. Naast me zat Carlie (30 uit Engeland), zij raakte aan de praat met een TucTuc driver. En ik maar denken, wanneer gaat hij geld vragen. We vergeleken Vietnam met Cambodja. Wat een verschil, hij wist ervan. In Vietnam willen ze inderdaad je geld zien, hier gaat dat veel subtieler, vriendelijker.
Carlie had het plan naar de killing fields te gaan morgen. Ik dacht, waarom ook niet, verander mijn plan wel. Na een bezoek aan het Royal Palace om 10 am morgenochtend met de TucTuc driver afgesproken. Na de Killling Fields zullen we ook een soort weeshuis bezoeken.
Ga nu nog even verder in mijn boek over de prison en zal snel in slaap vallen daarna.
Heerlijk Loes die herkenbare verhalen! Ik ben het helemaal met je eens en dan ben je nog niet in Laos geweest. Dat vond ik echt een oase van rust. Hopelijk is dat nog steeds zo! In Cambodja zag je nog veel mensen en kinderen die schade van de oorlog hebben. Een grote aanrader om te lezen is het boek 'Eerst doodden ze mijn vader' van Loung Ung, zeker kopen als het het ergens tegenkomt. Dan lees je echt wat er allemaal gebeurd is met de bevolking. Geniet nog lekker van Pnom Penh en weet je al hoe je naar Ankor Wat gaat reizen? Wij gingen met de boot en dat was heel bijzonder omdat je dan het landschap onderweg ziet. De aankomst in Siem Raep herinner ik me als een heel bijzondere belevenis. Liefs, mama
Ja, helemaal mee eens! Dat boek vond ik erg heftig, maar (daardoor) ook super goed. Het geeft echt een gevoel bij wat er daar allemaal is gebeurd. Vergelijk het met de cijfers van de miljoenen doden in WO II en het dagboek van Anne Frank.
Wat toevallig dat jij dat boek ook gelezen hebt Shel, het zal eens niet zo zijn leeswolf ;-)