Easy going...deze laatste dag!

Vandaag uit een diepe slaap ontwaakt. Vast te danken aan die rijstwijn. Maar goed ook, want dit matras levert geen goede bijdrage aan je nachtrust.
De andere Easy Riders waren al vertrokken voordat wij aan het ontbijt begonnen. Wat een prachtig uitzicht, midden in de jungle. En dan ook nog de gebleutoothte (?) muziek die ten gehore werd gebracht door onze muzikant.
Bij het checken van de rekening stond Sao mee te kijken. Op verzoek vertaalde hij het Vietnamese gekrabbel. De rijstwijn was er niet op terug te vinden (die hadden ze bij navraag zogenaamd al betaald). Het dinner wel... 160.000 dong?!? Ze dachten blijkbaar dat we nu ieder dinner zouden gaan betalen. We hebben de rekening eerlijk verdeeld.... en het bonnetje werd keurig over de reling gemieterd de prachtige jungle in. Niet te geloven!
Nog even een kort bezoekje aan het stromende water die we tijdens het ontbijt al van verre konden horen. Er zaten drie jongens te picknicken ofzo. Of ik even op de foto wilde met een vanzelfsprekende kleine Vietnamees? Maar natuurlijk!

BROEMMMM

Na een kort ritje ging Bin wederom een drankje doen bij een of ander huiselijk winkeltje. Niet omdat hij dorst had, maar omdat er leuke jonge meiden hem bediende waarschijnlijk. Sao showde ondertussen de zwarte peperplantage. Dit wordt eens per jaar geoogst. Na 1112 jaar worden de planten kortgesnoeid om opnieuw te laten groeien. Het net klimop planten die aan een boomstam klimmen. De peperkorrels smaken best, net peper, haha! In oktobernovember kun je ze plukken. Nou, dat heb ik dan ook maar even gedaan. Wederom een leuk wereldverkenningslesje. Na het plukken worden ze in de zon gedroogd en worden ze zwart. Zwarte peper is duurder dan witte. Ik heb dus de goeie, haha!

Op de terugweg een babytje/of zelfs een heel gezinnetje blij gemaakt met mijn laatst ballon en Bin vergezeld bij een theetje. Ik heb meteen een scooter helpen aftuigen, grappig eens te zien hoe ze al die bagage op die bagagedrager binden. Pa, die fietsbanden van jou zijn zo gek nog niet, haha!

BROEMMMMM

Tijd voor de gevraagde trekking. Tja, in dit national park hoef ik niet echt lang te vertoeven. Half dode planten en eentonige paden. Na 30 min. en een liter zweet de terugweg opgepakt. We zitten dan toch liever achterop die bromsnor.

BROEMMM

Op mijn verzoek stopte Sao bij een koffiebonendrooglegzeiltje (leuk scrabblewoord?) omdat ik graag wat koffiebonen in schil wil meenemen voor mijn komende koffieles, wie weet doet ooit een leerling nog een koffiespreekbeurt, kan ik weer iemand blij maken.

BROEMMM
Tussendoor nog een leuk weetje over ringen en handen...
Elke ring heeft een andere betekenis als je hem om een vinger doet:

• duim: somberheid
• wijsvinger: geluk
• middelvinger: ongeluk
• ringvinger: liefde (hoe kan het ook anders)
• pink: vriendschap

BROEMMMM

Op mijn verzoek maakten we een stop bij een basisschool. Ik durfde de poort bijna niet te betreden. Wat een menigte op het plein. En toen ze ons zagen, een joelende menigte. Het komt blijkbaar niet dagelijks voor dat ze twee blanke (en lange) toeristen op bezoek krijgen. Na een vluchtig bezoek in een lokaal (voordat de school sloot rond 4 pm) stapten we maar weer gauw achterop de motorbike.

Prachtig om nog even te kunnen zwaaien naar de vele kinderen en tieners die /'hello'/ roepen. We vallen elke keer weer op.

Onderweg nog even gedacht hoeveel fooi ik redelijk zou vinden voor deze drie dagen. Gemiddeld wordt 10% gerekend. We vinden het leuk om ze daarmee te verrassen. Ze hebben ons echt aan het lachen gebracht. Zelfs toen bleek dat ze Maya's naam nog niet wisten op dag 3 wilde ook zij deze fooi geven. We hebben een toptrip gehad.
Vooral alle live-entertainment, we hebben genoten!

In Buon My Thuot, na een kort bezoek aan een ATM (ze willen natuurlijk niet misgrijpen) hebben ze ons afgezet in een naar hun zeggen geschikt hotel. Ze hadden ongevraagd de kamer al bijna geboekt, de bustrip naar KonTum al bijna gekocht. Vervolgens gingen moe maar vol verwachting zitten om het geld te ontvangen. Sao grijnsde breeduit vanwege de fooi, Bin bleef zakelijk. We vonden het waard.
Met een handschud verdwenen ze de kelder in, om hun terugrit te starten. Of gaan ze gauw op zoek naar nieuwe toeristen.
Want wat bleek in een ander hotel, waar wij liever verbleven voor de nacht, kwamen we een Easy Rider tegen...of we een tour wilde boeken?

Met laptop (van het hotel) op schoot in de prachtige hotelkamer konden we de nodige foto's uploaden van deze fantastische tour.

's Avonds hadden wij enorme trek in eens wat anders dan noodles, rijst, springrolls. Dus op zoek naar pancakes, chips of wat dan ook. Daar hadden we een taxi voor nodig (10.000 dong). Na een fantastisch bakkertje ontdekt te hebben werden het toch springrolls. Niet verkeerd, maar dat komt vast vanwege de honger.

Te voet naar het hotel terug. Waar blijkbaar een discotheek naast zat. Een korte metamorfose in de hotelkamer was zeker nodig voordat we de club wilden betreden. Net het eerste biertje laten klinken met Mok, Hai, Ba...YO stopt de muziek ermee! 22.45 uur.
Wat krijgen we nou. We vonden het al akelig rustig, maar dat kwam vanwege het tijdstip, het moest allemaal nog op gang komen deze avond. Niet dus, het was sluitingstijd.

Next door zaten de zoons van de hotelbaas te genieten van..je raadt het al...rijstwijn. Of we ook wilden. Tja, een beetje gedesillusioneerd van de club schoven we toch gezellig even aan. Even werd met een dat verschikkelijke wijntje niet even. Het nodige schunnige Nederlandse vocabulair hebben we even uitgewisseld (het accent werd ineens een stuk beter).
Dit maal steeg het niveau met de stemming mee...de Easy Riders werden even doorgenomen. Deze Phu kon ons de waarheid vertellen.
Om een echte Easy Rider te worden (dus met logo-jack te mogen lopen, wat onze Bin en Sao dus niet hadden) moet je uitgenodigd worden tot de club Easy Riders. Je moet meerdere jaren ervaring hebben. Ook zei hij dat het bedrag en de kwaliteit bijdraagd aan de tour.
Al met al...onze gidsen bleken niet altijd de waarheid verteld te hebben. Alles viel even op zijn plaats. Ik heb regelmatig gedacht dat die Sao een hart van goud heeft en wederom goudeerlijk is. Ze kunnen zich vertonen als echte gentlemans (en wij maar denken dat we kariggierig zijn), zij betaalden de rijstwijn 20.000 dong en wij (nogmaals ongevraagd/) het dinner van de avond ervoor 160.000 dong. En dan nog, ik vraag me af of ze uberhaupt betalen ervoor.
Heel wat kwartjes zijn gevallen. Maya heeft hier meer ervaring mee. In Israel wordt nou eenmaal veel afgedongen. Het is een zakelijk volk en ze informeren elkaar dan ook graag over de prijs op reis. En dat voelen de Vietnamezen maar wat goed aan. Niet voor niets dat ze haar naam nog niet wisten op dag drie. Die van mij kunnen ze zo onderhand dromen. Ze zijn gek op de Nederlanders...daar ben ik nu wel achter.

Nadat ik bijna mijn schoenen vergat, heb ik het heerlijke hotelbed weer kunnen vinden.

Al 3 reacties bij deze pin

• 2009-11-17 17:59:59

  Hallo Loes, We zijn zo gewend om je verhalen te lezen, dat we dat nog steeds doen. Je hebt de smaak goed te pakken, het ziet er allemaal prachtig uit. Wat zal jij op school straks veel uit eigen ervaring kunnen vertellen. Veel plezier nog. gr. Kees en Annet van Rutten
• 2009-11-21 04:02:42

  Wat grappig dat jullie mijn blog nog zo trouw lezen. Ik vind het heerlijk om te schrijven. Volgend jaar ga ik per dag misschien alles weer's doorlezen. Kan ik met heimwee terug denken, haha! Groetjes!
• 2009-11-23 19:18:33

  hahaha grappig dat Broemm! Ik ben heel benieuwd hoe die rijstenwijn smaakt?