Grand Final...
Zaterdag besloten we onze gepijnigde lijven maar even de broodnodige rust te geven door lekker op het strand te liggen. We hadden alle tijd; 's middags om 14:00 zou de landelijke rugbyfinale plaatsvinden, een echte happening voor alle ozzies hier, dus daar wilden wij ook van de partij zijn!Echter, dat bleek 14 uur Melbourne tijd te zijn en met een tijdsverschil van 2 uur vroeger in Kalbarri hebben we snel onze wit/zwarte outfits (van de Geelong Cats) aangehesen om althans nog iets van de wedstrijd te zien. Maar ook al hebben we het haastige leven zo goed als afgezworen, in dit geval vonden we het niet erg, want wat een sfeer!
Het leuke is ook dat supporters van beide partijen in dezelfde kroeg zitten en dat het gewoon gezellig is; het gaat tenslotte om het spel! Dus geen hoolican te bekennen, wat een heerlijk land is het toch!
Het bier vloeide rijkelijk en de wedstrijdspanning liep verder op (het ging er erg gelijk aan toe). Ik snapte maar de helft van het spel, maar vond het grappig dat je toch wordt meegesleurd in het fanatisme en uiteindelijk ook staat te brullen van ' Hold the ball! Come on!' Uiteindelijk wonnen de Geelong Cats ("ons clubbie!") de finale!
Na de hele middag verder in de plaatselijke kroeg te hebben doorgebracht, werd het toch wel tijd voor een avondmaaltijd. In de lonely planet hadden we gelezen dat je een gratis maaltijd kon verdienen door te zingen voor de kok. Dus nadat Loes een gitaar geritsseld had en ik mijn prachtige zangstem nog maar eens gesmeerd had met wat bier, gingen we een fanatieke poging wagen. We begonnen met 'Het is een nacht' (erg fijn dat er geen andere Nederlanders waren die avond....), gevolgd door ' Whats up' van 4 non blonds. We kwamen net goed op dreef en wilden aan ons derde nummer beginnen toen de kok aan kwam rennen met een blad eten! Het was ons gelukt! We hadden 1 gratis maaltijd verdiend! Dus wie weet behoort een muzikale carriere ook nog wel tot onze opties!
Na het eten nog weer even terug de kroeg in en ons erg goed vermaakt met allerlei onbekende Australische schuurfeestmuziek, maar ook de Vengabus kwam voorbij rijden en mambo nr 5. En je kan veel van die Australiërs zeggen (bijvoorbeeld dat ze niet erg subtiel zijn in hun avances alias 'paringsdansen'), maar niet dat ze niet kunnen swingen! Helemaal gecontroleerd was het niet altijd maar wat hebben we gelachen!
Kortom echt een grand final van onze dagen in Kalbarri!
Beste Jose, Kwam die kok nou zo snel met dat eten omdat hij wilde dat je stopte met zingen of had je het echt verdiend? Geniet er verder nog van. Met vriendelijke groet, Sjaak