Love.....
Waar ik al voor had gevreesd is helaas uitgekomen... Sorry mam, maar ik heb hier een nieuwe liefde ontmoet, hij heet George en na een middag wist ik het al zeker; dit is een blijvertje....!...... George, of eigenlijk Little George, maar klein vond ik hem allerminst, is het paard waarop ik 2 uur door het achterland van Kalbarri heb gereden! Ik heb het normaal niet zo op die knollen (het is er goed ingestampt dat ik nooit achter aan paard langs moet lopen, want "voor je het weet krijg je een trap") maar ik heb mijn mening drastisch herzien!
Ik zag in mijzelf al bijna een natuurtalent-amazone, omdat het paard zo goed reageerde op mijn wens om links of rechts of in draf te gaan (stoppen deed ie geheel op eigen inschatting...), maar denk dat een paar paardrijlessen toch wel handig zijn. Met name toen we in galop schoten! En dan niet over een open vlakte met weids uitzicht, maar over een onoverzichtelijk, kronkelend zandpad met hier een daar wat takken die over het pad hingen! Het was wel een geplande galop, maar ik was nog niet helemaal voorbereid op de snelheid en moest ik nou achterover of juist voorover hangen om niet uit het zadel te vallen? Maar goed, op pure spierkracht (en dat heb ik geweten de volgende 4 dagen...) bleef ik in het zadel hangen en eenmaal weer veilig tot stilstand gekomen, had ik zo'n adrenaline-kick dat ik in totale verstandsverbijstering nog wel weer in galop wilde! Kortom, we hebben een geweldig leuke middag gehad met nog 3 lange galop- stukken en Carol, ik zou graag een keer meegaan paardrijden op Happy!
We hadden verder voor die dag nog een fiets gehuurd en een wildflowercentrum bezocht (dus de spierpijn kwam zowel van het paardrijzadel als het fietszadel, we hebben een erg grappig filmpje van ons loopje de volgende dag!).
Het wildflowercentrum was ook erg leuk, je hebt hier erg bijzondere bloemen die ik in Nederland nog niet heb kunnen ontdekken, waaronder eentje die net een veertje lijkt en eentje die op wol lijkt en voelt (zie ook de foto). Ik ga thuis een poging wagen om ze zelf ook te telen (nou ja, de eerlijkheid gebied te zeggen dat het waarschijnlijk mijn vader zal worden die zijn telersvaardigheid mag uitproberen!)
Oja, en 's morgens hadden we nog het voeren van een pelikaan! Was eigenlijk best een druk dagje! Ik mocht ook nog een visje voeren, omdat mijn roze shirt kennelijk dezelfde kleur had als een pelikaanvrouwtje in de broedperiode... Was erg blij dat de pelikaan toch geheel op de vis gefocust bleef!
Groetjes José
Paardrijden... had ik niet achter je gedacht! Maar dat kan ook komen omdat pap en mam inderdaad niet zo dol op paarden zijn. Leuke foto's en bij het zien van George kan ik heel goed begrijpen dat het liefde op het eerste gezicht was! Al vind ik m wel een beetje een paardengebit/lippen hebben ;)