Commerciele Goden en afbrokkelende koninkrijken
Tweede weekend; tweede kans om de stad te gaan verkennen! Plannen gemaakt; we zouden naar een grote tempel gaan en lunchen en wat nog meer allemaal!Vol goede moed vertrekken we met zijn drieën; Raghu (de tweede in het team), Yoga en ikzelf! Onderweg verbaas ik me over verschillende dingen; zonder afzetting je vrachtwagen stil zetten om de bloemen naast de weg van water te voorzien; een moeder die achterop een motor zit en een kleine baby in dr armen houdt..fietsen die als vrachtwagen gebruikt worden (minimaal 150 kokosnoten..en nee nog steeds geen kans gezien er een te proberen!). Na een uurtje ploegen door het verkeer komen we aan bij een groot tempel complex; helaas nieuw uit de grond gestampt maar wel erg indrukwekkend! Onder het geluid van een koerende hari krishna moesten we eerst onze schoenen inleveren. Denk je ach dat doen we even en dan lopen we naar binnen...nee dus moesten we de hele tempel omlopen...en dat is normaal geen probleem maar stel je een soort marmer voor dat wel een aantal groeven heeft om niet uit te glijden als het regent maar in de brandende zon en met een lucht temperatuur van rond de 35 was het toch een beetje heet aan mijn witte voeten. Snel in de schaduwlopend kwam ik toch bij de ingang...direct een of andere krishna die zijn god ter grabbel wilde gooien door voor 200 roepies wel even dingen voor mij te gaan regelen...stel je voor de aflaten zijn weer geopend maar niet alleen voor de afterlife maar ook voor het nu! Ik vraag mijn collega's wat de reactie zou zijn als ik aan de krishna zou vragen te regelen dat ik 10 crore (100 miljoen) roepies zou willen bezitten. Ze moesten me het antwoord schudig blijven. Helaas mocht mijn camera niet mee naar binnen en heb ik dus een paar andere plaatjes van het net gehaald om toch een indruk te geven...ik hopen dat mijn plastic badge die ik kreeg bij het inleveren van mijn camera en tas had gekregen ook voor dezelfde artikelen is in te wisselen...dat bleek later zonder problemen te gebeuren!
Naar binnen met de Geit! In een lange rij schuivelen we over de hete stenen richting tempel...zo voelt een biefstuk zich op een gril steen. De gemiddelde indier om me heen schijnt er geen last van de hebben; hun voeten zijn al well done! Eindelijk aangekomen bij de ingang mochten we naar de eerste ruimte waarin een beeld stond van de eerste van hun drie hoofdgoten (de naam is me helaas ontschoten). Een waanzinnig mooi beeld omhangen met bloemen maar dichtbij komen ging niet want anderen hadden meer aflaten gekocht en die mochten dus een andere pad nemen dichter langs de beelden...na elk beeld een stevige pot om donaties in te doen! Op naar de tweede ruimte...weer zo'n mooi beeld dat je gewoon sprakeloos maakt! Weer dezelfde betalende voordringers en de box met geld. Bijzonder maar niets in vergelijking met de grote kamer die nu zou komen...letterlijk een beeldengalerij die meters hoog was en kompleet van goud was! De drie goden naast elkaar in afzonderlijke kamertjes. Super indrukwekkend! Na nog even rustig gezeten te hebben om de indrukken echt tot me te nemen langzaam onderweg...de commercialisatie kon nu echt beginnen! Kraampje na kraampje, slingerende paden om je echt langs alles te brengen; voedsel (de lekkerste hapjes, een geur die alleen al je mond deed wateren...), boeken, poosters, allerlei beelden..je kon het zo gek nog niet noemen of je kon het kopen. Na ons hierdoorheen geworsteld te hebben...mijn twee indische maten als een soort boddy guards gebruikend stonden we bijna buiten...hier werd aan iedereen een hap rijst met van alles uitgedeeld. Ik heb ervoor bedankt want ik wil niet ziek worden van een voedselvergiftiging. De schoenen terug vinden...ruzie maken over het feit of we wel al betaald hadden (over 1 roepie per paar schoenen! Principieel blijf ik!)...toen op die gloeiend hete marmer proberen je schoenen weer aan te doen!?! echt aangenaam...nee! De oud minister president kwam ook nog de tempel uit lopen met zijn gevolg.
Luid toeterend onderweg naar een restaurant aan de MG road (Mohatma Gandhi) en tevens belangrijkste straat. Kon onze vriend de driver het adres niet vinden! Dus twee rondjes in langzaam tot zeer langzaam rijdend verkeer rond gereden. Toen we er bijna waren...een nieuw record klein mens gezien; iemand die recht opstaand 10 centimeter onder het dak van een suzuki swift blijft steken! Op naar het restaurant op de 13e etage....wow wat een lekker eten! Dat oefening kunst baart was vandaag weer duidelijk...alleen de laatste kootjes van mijn vingers waren vies en ik heb nauwelijks iets geknoeid. We moesten lang wachten want het was natuurlijk valentijn...maar het eten maakte veel goed/tot alles goed! Wat een smaak explosies...het restaurant Taj Mahal in utrecht was dacht ik echt goed maar helaas...dr is iets van een voetstuk komen dreunen!
Zo nu eerst even sporten dan schrijf ik daarna verder...