Als de snel weg dicht is...
De snelweg...een nieuw stuk weg dat net twee weken open is tussen het echte centrum en Electronics city (het silicon valley van India) heeft het verkeer een stuk makkelijk gemaakt. Hoeveel makkelijker bleek gisteravond toen ik naar de stad wilde om samen met mijn collega's wat te gaan drinken in de binnenstad.Een toeterende chaos waarbij je mensen de snelweg zag oversteken, anderen achter een soort duw kar aanliepen (baan 2 van 3 banen op de snelweg)..anderen vonden dat ze lang genoeg hadden gereden en die hadden hun auto midden op de weg geparkeerd. Weer anderen reden rond met een traktor met aanhanger zo vol beladen dat er 2 banen bezet waren. Mensen die de korte stukjes dat je wel kon rijden zo hard reden dat ze daarna nauwelijks konden stoppen! Wat ook grappig is is een bus die midden op de snelweg even stopt om mensen in te laten stappen maar hoe de mensen op het dak kunnen vertellen dat zij eraf willen dat heb ik niet uitgevonden. Een ander maf iets; bij wet moet de bestuurder (vaak een man) van een motor een helm op...dat betekend dus dat de rest geen helm heeft...een gehelmde ridder die zijn vrouw en twee kinderen door het verkeer laveerd (de vrouw zit zoals de vrouwelijke zit op een paard achter op).
Kortom iets wat als de nieuwe highway open was nog geen 10 minuten zou hebben gekost koste nu 60+ minuten! De driver draait het terrein op van de mal en zegt me dat hij wel even op me zal wachten...3 uur plus wachten voor een ritje terug? Ik heb m maar terug gestuurd...weet niet of ik er goed aan heb gedaan maar dacht dat het het beste was. Volgende keer denk ik dat het beter is om m te laten wachten.
Ik heb ook nog een ritje gemaakt in een tuc tuc...wij deden een experiment hoeveel de prijs scheelde als ik alleen onderhandelde of als mijn indieese collegas me hielpen; ik kreeg als beste prijs 150 roepies voor een ritje over nog geen 2 km (eerste vraagprijs 300 roepies). Mijn collega kom achter me aan lopen en zegt naar dezelfde plek 30 roepies...verkocht! Wij met zijn drieen in de tuc tuc...van binnen bekleed met een in metallic lak gehuld sky leer. Echt te gek voor woorden...drie versnellingen en 450 cc was het gevaarte groot en dat werd met bijna doodsverachting tussen autos door geduwd...nu en dan roepend of luid toeterend tot stilstand komend! Grote bewondering voor hun straten kennis want de meesten hebben geen naam en laat staan een bordje! De eerste plek waar we aankwamen werd door mijn collegas na een korte inspectie niet als acceptabel bestempeld...waarom weet ik niet! Gezellige toko met misschien de muziek iets te luid maar voor de rest ok. Na een korte 10 minuten wandeling door een chaos aan straten...waarbij ik de eerste lessen oversteken in het centrum heb gekregen (in het kort gewoon gaan..ze willen toch geen deuk in de tuc tuc of ander voertuig). Nieuwe toko..echt indiaas...de tv staat op american wrestling en de obers keken alleen daarnaar maar de TV maar toch kwam het door de keuring! Het eten moest wel goed zijn...een lekker kingfisher biertje erbij en een partij lekker eten! Sommige zo scherp dat zelf de indiers ervan zeiden dat ze echt scherp waren (en ik kan ze vrij rustig eten zonder dat de vlammen uit mijn oren komen zetten en mijn neusgaten rook spuien). De vegetarische keuken hier is eigenlijk beter dan de niet vegetarische keuken en ik doe me dus te goed aan allerlij vegetarisch lekkers. Het eten met een hand gaat me nu goed af ondanks dat deze linkshandige dan rechtshandig moet eten. De smaak sensaties zijn niet aan de kleur te zien; groen kan loei scherp zijn of zacht als spinazie met andere toevoegingen, geel zoet of super scherp of een soort kerrie achtig, Rood...tomaten of vlammen alles is mogelijk! Kortom voorzichtig happen in het begin...ik vind vooral een gerecht lekker dat bestaat uit aardappel, bonen (zowel spersie als doperwten) en een berg kruiden...deze smeuige hoeveelheid eet je dan door het te pakken met stukjes naan of roti (en dat blijkt dus indiaas eten te zijn..ik dacht dat het uit suriname kwam...dat maar een halve aard bol mis...). Je kan aan een roti en een naan direct proeven hoe oud die is. Als die net gebakken is is ie naast nog lekker warm zacht en makkelijk met een hand te scheuren maar hoe ouder hij wordt hoe sterker hij wordt...totdat je m niet meer met een hand kunt scheuren of volgens de indiers met twee man moet trekken om iets op te kunnen eten.
Na een heerlijke maaltijd hebben we de driver gebeld en die heeft mij na een echte scheur tocht (ik heb toch maar mijn gordel aangedaan) met 140 links en rechts inhalen over de weer open freeway in net 15 voor mijn hotel weer afgezet. Ik ben blij dat ik niet mag rijden in India want ik zou niet geschikt zijn voor dit werk!
TIjdens het wachten heb ik ook gezien hoe de mensen om gaan met bedelaars; wij zaten op 3 witte plastic tuinstoeltjes voor het restaurant te wachten op de driver en keken naar het verkeer...schijnbaar een bekende bedelaarster kwam langs lopen en nog voordat ze bij ons in de buurt kon komen werd er al wat geroepen en een gebaar gemaakt van laat ze met rust. Dat werkte goed!
Vandaag heb ik gezien hoe indiers eruit zien die beginnen door te krijgen dat ze een hoeveelheid werk verkeerd hebben ingeschat en nog niet aan hun baas durven te melden dat dit zo is...diepe wallen en wanhoop was op de gezichten te lezen toen ze het model nog niet doorhadden in al zijn finesses. De uitdaging hier is meer dan significant en zeer leuk! De mensen beginnen me echt als een der hunnen op te nemen en te waarderen. De nieuwe trend waarmee ik was begonnen; en bloc lunchen ipv een voor een of met een heel klein groepje werpt zijn vruchten af...er waren er vandaag zoveel dat we twee grote tafels bij elkaar moesten zetten om iedereen een plek te geven. Blij laten ze mij allerlei dingen proeven...thuisgemaakt en dan in een soort 3 of vier laags ton mee naar het werk genomen. Soms met elkaar ruilend maar altijd met veel smaak etend wordt de lunch genoten!
Binod de indiase collega die ik al had ontmoet in Londen is vandaag ook aangekomen en hopelijk gaat hij morgen er ook hard tegen aan om de informatie uit te leggen.
Vandaag ook officieel vrij gekregen voor mijn vakantie in begin mij naar Kroatie om weer een paar wrakjes van dicht bij te bekijken! Nu plannen maken voor een korte trip naar de Maledieven...zin in!
Te lang niet duiken is immers niet goed voor mijn duikverslaving..ga ik trillen en zo!
Leuk verhaal weer, Chris
Ik dacht bij je eerste 2 verslagen al zeker te weten dat je het naar je zin had, maar nu zit ik me af te vragen hoe zeer je het naar je zin hebt op een schaal van 0 tot 10 ? Je gedraagt je als een vis in het water .. nu al, terwijl die malediven echt honderden kilometers ver weg zijn. Overigens is het geen goed idee om als vis in het water je te vervoegen in die vijver met die karpers ... rene waarschuwde je al .. maar ik roep je even in herinnering ... dat het je niet duidelijk was waar die vissen van leefden ... en dan is dat vegetarische eten .... Mooi verhaal van je
Wat een sociaal aspect; de gezamenlijke lunch,... kan ik natuurlijk niet anders dan helemaal VOOR zijn. Op mijn werk heb ik ook een snoepjespot geintroduceert... is dat een suggestie of hebben ze daar niets van dat alles? En ik begrijp dus dat in Nederland er voortaan op de maandag avonden Bonen, Aardappel, Naan, kruiden op het menu staan? Tja en dat onderhandelen,... voor hoeveel had Mama die TucTuc kunnen regelen? Geen flauw idee. In elk geval proef je het echte india. Zou trouwens zo'n medewerker met te veel werk aangenomen te hebben terug kunnen naar zijn baas? Want dat lijkt me cultuur gezien niet gewenst? Of kun jij ze daar nog in helpen? Tot snel