Look how she blows!
Vandaag de dag. We gaan walvissen zien.De wekker op 6.30 uur gezet. Snel in de kleren, eten en om 7.40 uur in de auto en rijden. Voor de afstand naar Andens, ongeveer 100 Km moesten we bijna 2 uur uitrekken. Om 9.30 uur waren we in Andenes bij het Walvismuseum. Snel nog een boterham en nog even naar binnen voordat we om 11.00 uur zouden vertrekken met de boot. Binnen konden we ons nog aansluiten bij de rondleiding door het museum. Onze gids was een hele aardige italiaan die wel heel veel gelijkenis had met Valentino Rossi. Zelfde krullen en zeer kleurvol engels. Hij had het steeds over Sperm-whales. En ik maar denken dat "sperm" toch iets anders was. Bleek het om potvissen te gaan. Omdat we wat te laat waren Liet "Valentino" ons nog het skelet zien. Wat is zo'n potvis lang!
Op naar de boot.Eenmaal aan boord vertrokken we snel. Een van de gidsen gaf nog een demonstratie hoe je een reddingsvest aan moest doen. Ze is volgens mij vergeten om aan te geven waar de nooduitgangen zitten. Eenmaal buiten de haven mochten we ruim verlaten en ons op de hoger gelegen dekken te begeven. Daar bleek de zee toch wat onstuimiger te zijn dan mij lief is. Na verhuist te zijn van het voordek naar het achterdek, kreeg ik opeens zo'n apart gevoel in mijn neus. Snel ben ik naar beneden gevlucht en lang en rustig naar de horizon gestaard. De storm ging langzaam liggen.Wel had ik nu mijn plek gevonden aan de reling. Na zeker een uur te hebben gevaren en diverse staaringen naar de horizon kwamen we aan in walvisgebied. De wetenschappers aan boord gingen luisteren waar de walvissen zich bevonden. Toen kwam het bericht dat ze er een gehoord hadden niet naar boven zou komen. Wij met de boot zo snel mogelijk naar de locatie waar hij boven zou komen. Eenmaal daar aangekomen zitten we allen de zee af te speuren naar een fontein. Ineens was daar een spuiter. De kapitein liet de boot zo rustig mogelijk in de buurt komen. Als een groep Japanners op de wallen, begonnen alle camera's te klikken. Een enkeling zat met papieren zakjes aan de mond en heeft dit alles moeten missen. Het is ons gelukt om ook wat foto's te maken. Dan komt de mededeling: "Look at the Whale". Dat is het moment dat de walvis weer gaat duiken en je die immense staart onder ziet gaan. We hebben totaal 3 keer dit moment mogen meebeleven. Wat een fantastisch gezicht! Toen moesten we weer de terugreis gaan maken. De terugreis nam bijna 1,5 uur in beslag omdat we steeds verder het walvissengebied in waren gevaren. We kregen soep en broodjes die zeer welkom was. We hadden gedacht een uurtje varen, een uurtje kijken en een uurtje terugvaren. Dan hadden we om ongeveer 14.00 uur terug moeten zijn. We waren pas om 16.30 uur terug in de haven. Toen snel terug naar het restaurant. Opgewarmd en onszelf getrakteerd op warme chocolademelk.
Hierna weer de terugweg aangevangen naar Sortland.
Eenmaal in ons hutje een onvergetelijke maaltijd klaargemaakt. We zijn kapot maar voldaan, dus vroeg te bed.