Dag 12
Om 4 uur ging de wekker, vandaag was het zover...We gaan naar Haiti!! Het zal mij benieuwen allemaal...In de bus val ik zoals altijd in slaap...lekker gezellig voor Tim weer...Als ik wakker wordt zijn we compleet en begint George onze gids met vertellen. Hij weet ontzettend veel over het land, maar pas na het ontbijt ben ik weer in staat mijn ogen open te houden.Het landschap wisseld tussen subtropisch, rijstvelden, plantages, bergachtig gebied en droger land waar men vooral rond komt van de veehouderij. De eerste stop is Dajabon. Dit is een grens stadje tussen de Dominicaanse republiek en Haiti. Als je de brug hier over gaat zit je in haiti. Hier wordt op maandag en vrijdag een markt gehouden en men mag op die dagen gratis de grens over, zodat handel tussen de twee landen mogelijk gemaakt wordt. De rivier "The Río Masacre" waar de brug over heen loopt is vernoemd naar een gruwelijke gebeurtenis in de geschiedenis van de dominicaanse en haitiaanse geschiedenis. In oktober 1937 gaf Dictator Rafael Leónidas Trujillo het bevel om alle haitianen te vermoorden in deze grens stad. 30.000 haitianen werden met machetes afgeslacht en in de rivier gegooit. Daarom heet hij nu Rio Masacre, rio betekend rivier massacre betekend slachting of bloedbad.
Maar ook de haitianen waren geen lieverdjes. Zij hebben de dominicaanse republiek tot en met 1811 in handen gehad en minstens zoveel doden veroorzaakt.
Op de markt is het een gekkehuis. Overal roepen en rennen mensen. Autos en brommmers tuteren en waar je ook loopt je loopt altijd in de weg. Links en rechts rennen er mannen met kruiwagens volgeladen met allerlei produkten. Ze krijgen geld per kruiwagen die ze over de brug heen krijgen. Dus ze schreeuwen en rennen om zoveel mogelijk geld te verdienen. Een groep kinderen loopt met ons mee en een goeiege man uit onze groep geeft geld aan een paar kleintjes. Nu hebben we een groep kinderen bij ons die ons tot bijna in de bus zullen achtervolgen.
Deze markt is een waar spektakel. Vrouwen lopen hier met torenhoge stapels op hun hoofd. Kinderen lopen voor de kruiwagens uit om mensen zo snel mogelijk aan de kant te hebben. Naar ons wordt door iedereen geroepen, maar op een vriendelijke manier. Iedereen lacht en zwaait. Iedereen wil op de foto en wil het resultaat zien op mijn beeldschermpje, om er vervolgens hartelijk om te lachen.
Overal liggen stapels produkten. Soms zie je kraampjes met redelijke produkten en soms zie je een berg beschadigde barbies...Eten drinken schoenen kleding sieraden. Het doet ons denken aan de zwarte markt, maar dan zonder regels en 100 miljoen keer drukker.
Geweldig! Wat een ervaring!!
We gaan weer de bus in de kinderen achtervolgen ons. De deur wil niet dicht en de kinderen komen niet meer bij. Even vergeten ze om aan ons "dollar, dollar" te vragen. Even geen zielige gezichtjes en pruillipjes. Even zie je een groep kinderen die weeer eventjes kind zijn. Even zijn de proporties weer zoals ze zouden moeten zijn.
Als de deur dan toch dichtgaat worden we uitgezwaait met een grijns.
We gaan lunchen in een dorpje en eten ons buikje rond aan het heerlijke eten dat ons hier voorgezet word...Hmmm daar lust ik wel meer van! De kinderen willen mijn cola, maar ik kan mijn flesje moeilijk verdelen. Dus ik geef niets. Ik weet dat ik het juiste doe, maar soms voel ik me er totaal niet gelukkig bij. Gelukkig is er een manier om ze allemaal blij te maken en dat is: Fotos maken en laten zien. Hier krijgen ze niet genoeg van en zelfs de kinderen die achteraf staan toe te kijken krijg je hiermee aan het lachen. Voor het eerst zie ik hier een kind met Syndroom van Down. Maar behoorlijk hoog nivo zover als ik het kan inschatten. Desalniettemin bijzonder, want george die zijn tours al geruime tijd verzorgd heeft in al die tijd geen gehandicapte kinderen gezien. Meestal worden deze binnenshuis gehouden.
We gaan weer verder...Langs de weg stoppen we nog een keer om het heerlijk brood te eten. Het lijkt een soort van platte pannekoek met pinda vulling. Jammie jammie, Als we dit toch eens konden importeren in Nederland.....
In de bus verteld george over Haiti. De grootste problemen in Haiti zijn ontbossing en corruptie. Het land is helemaal leeggerooft en zo hebben ze het rijkste land van de carebien in nog geen 200 jaar omgetoverd in het armste land van de hele wereld. Kaal is het land nu, geen bomen, geen bescherming tegen het water, waardoor de orkanen voor ernstige overstromingen zorgen. De staatskas is leeggerooft, dus er is geen geld om de mensen te helpen.
Als we in Tilory in haiti aankomen kan je het zien. Hier is geen weelderige groene omgeving. Hier is alleen maar zand, modder, en rotzooi. De kinderen hier zijn vies en half aangekleed. Ze hebben geen schoenen en allemaal hebben ze een blik in je ogen waar je spontaan van zou kunnen huilen. 4000 mensen schijnen hier te wonen, maar niemand weet dit zeker. Van die 4000 mensen zijn 1500 kinderen.
Ze willen allemaal geld, snoep, schoenen en kleding. Deze mensen leven niet, ze zijn aan het overleven. Je zou kunnen zeggen dat deze mensen onder de armoedegrens leven. 60 procent van de haitiaanse bevolking leeft zoals deze mensen. De kinderen pakken onze handen vast. Ze zitten aan me haar, raken mijn schoenen aan, mijn sieraden. Ze stelen hier niet, maar zijn geinterigeerd en hoopvol dat je iets voor ze mee brengt. Tim heeft onderweg snoepjes gekocht, we moeten dit afgeven in het weeshuis, want als je dit verdeeld onder de kinderen breken er spontaan gevechten uit.
We bekijken het weeshuis dat door deze tour is opgezet. Hier krijgen de kinderen wat onderwijs en een warme maaltijd. In het weeshuis zitten de kinderen keurig op ons te wachten. Deze kinderen zien er bijna nog netter uit dan de kinderen met ouders. Tim en ik hebben een kindje gesponsoord. Voor 600 pesos gaat hij een jaar naar school en als we willen kunnen hiermee door gaan als we in nederland zijn. George doet fantastisch werk voor dit dorp. Ik kan iedereen aanraden om een keer met hem op stap te gaan en hem op die manier te steunen.
Er loopt een man rond die schreeuwt en praat. Het blijkt de "dorpsgek" te zijn. Hier is natuurlijk geen hulp voor mensen met psychiatrische problemen. Hij loopt gewoon rond, tot vermaak van de kinderen. Ook in de dominicaanse republiek zijn deze mensen op zichzelf aangewezen en hoeven geen hulp te verwachten.
Na een tour door het dorpje, de school de "soort van" apotheek enz, wil de voudoupriester ons laten zien wat hij kan. Het is windstil wanneer hij begint, wanneer hij begint te zingen begint het keihard te waaien. Ik krijg er kippevel van.
Hij maakt er een hele show van. Hij laat zien dat hij over zijn hele lichaam imuun voor vuur is en dat hij glas kan eten en weer uit spugen. Hij weet precies hoe hij in de camera moet kijken en draait zich naar alle cameras aanwezig een keer zodat het allemaal goed vastgelegd wordt. Het is erg indrukwekkend. Maar om zijn alfamannetjes gedrag moet ik wel een beetje grinniken.
Hierna stappen we weer in de bus. We pauzeren even in een dorpje. Later krijgen we wat fruit bij een dominicaanse familie en kijken we in hun tuin. Weer in de bus...en om half 10 komen we afgepeigerd aan in het resort. Wat een geweldig intrigerende, maar lange en vermoeiende dag. We zijn kapot....tot morgen!
Fantastisch om dit verhaal te lezen! Het lijkt me erg dubbel; de mooie natuur en de armoede... Ben heel benieuwd naar de film. Tot snel!