Dag 10
Vanmorgen moesten we al vroeg klaar staan, om 5 uur ging de wekker en om 5:30 stonden we beneden te wachten op de tour bus. Vandaag gaan we naar Samana naar de walvissen kijken. De walvissen komen naar de baai bij Samana rond februari om te paren en te baren. Ze eten al die tijd niet, omdat het voedsel dat ze nodig hebben daar niet te krijgen is...Ze moeten daarvoor weer terug naar de zee...Dus stouwen ze zichzelf helemaal vol om zo lang mogelijk daar te kunnen blijven...Onze tourgids is een jolige dikke dominicaan die zijn groep touristen, zijn famillia noemt. Famillia Alberto zijn we vandaag. Hij praat honderd uit in vloeiend engels duits en frans...Hij spreekt ook nederlands, maar vraagt of hij het in het engels mag doen omdat hij anders teveel talen tegelijk moet doen en dan minder kan vertellen.
Overal weet hij wel iets over te vertellen en ik doe mijn best om te luisteren, maar het is veel te vroeg en ik val langzaam in slaap. Dit is een wonder, want de bus is behoorlijk gammel, de weg zit vol met katen en kuilen en de chauffeur scheurt over de weg, met af en toe een flinke slinger om een gat in de weg of een brommer te ontwijken.
Ik word wakker bij de cafetaria waar we ons ontbijt krijgen. Dit is lettelijk een vreetschuur vol met touristen. Ik krijg een beetje heimwee naar onze kleinschalige tours met Njoy, maar ook dit hoort erbij. Tim en ik eten wat en we gaan weer de bus in. Alberto begint zijn prachtige verhalen over zijn mooie land, maar al snel vallen mijn oogjes weer dicht. Ondertussen was Tim een beetje wagen ziek geworden door al dat geslinger en gehobbel, maar gelukkig zonder consequenties. Als ik mijn ogen open doe hoor ik Alberto roepen: Welcome in Samana! Nou als dat geen goede timing is! We worden op een grote boot gestouwd, de bankjes zijn vol dus nemen we plaats op het dek.
De beste plek om te zitten, want we hebben een prachtig zicht op het water. Ik heb mijn verrekijker mee en tuur de horizon af naar een glimp van de walvis, maar ik zie alleen maar bootjes die heen en weer varen maar geen walvis te zien. We varen langs het bounty eiland die bekend is van de bounty reclame met het parel witte strand. Dit was toen nog een onbebouwd eiland, maar we kunnen tijdens het langsvaren al zien dat dit nu niet meer het geval is.
We varen verder en nog steeds geen walvis te zien, maar dan zie ik door mijn verrekijker drie bootjes stil liggen bij elkaar. De kapitein bevestigd mijn vermoeden. "They must have seen something!" Schreeuwd hij enthousiast. Iedereen word een beetje zenuwachtig, want het is nog steeds niet zeker dat we echt iets zullen zien. En de vraag is hou dichtbij zal dit zijn.
Plotseling zie ik door mijn verrekijker een zwart vlekje tussen de drie bootjes opdoemen uit de golven. Het is werkelijk een walvis, maar nog veel te ver weg om iets te kunnen zien. De boot gaat er in volle vaart op af en zodra we dicht in de buurt kome gaat de motor steeds zachter om ze niet aan het schrikken te maken. Dan legt de kapitein de boot stil en nu begint het grote wachten.
Alberto verteld dat ze erg lang onder water kunnen blijven en dat je nooit weet waar ze weer opduiken. We wachten en wachten...Plots gaat de motor weer aan en de boot gaat met volle vaart een andere kant op. De kapitein heeft wat gezien en ik de verte zien we inderdaad een walvis staart, maar nog steeds erg ver weg. Als we aankomen is hij alweer verdwenen.
Opnieuw ligt de boot stil en is de spanning te snijden op de boot. Iedereen is met zijn ogen gevestigd op de horizon en niemand zegt meer wat. Af en toe een nerveuze giechel van een meisje en wat onrustig gemoppel...
En dan roept iemand DAAR! alle hoofden draaien in 1 ruk naar de gewezen richting en ja hoor daar is een walvis. Niet heel dicht bij, maar moeilijk te missen. Hij spuit wat lucht uit en je kan heel mooi zijn rugvin zien. Niet lang daarna duikt hij onder en zie je zijn staart prachtig boven het water uitsteken. Tijdens de stilte hoor je maar 1 ding en dat is mijn fototoestel die klikt als een bezetene om maar niets te missen van dit prachtige beest.
Als hij onder gedoken is laat de kapitein de boot zachtjes dichterbij komen in de hoop meer te zien. Van alle kanten komen kleine speedbootjes aan om maar niets te missen.
Het verbaasde me een beetje, want ik had begrepen dat er niet meer achter de walvissen aangevaren werd. Omdat ze anders opgejaagd worden en hun paring verstoord wordt. Maar in de realiteit gaan de bootjes wel achter ze aan, want ook onze kapitein haalt alles wat er uit zijn boot te halen is om maar zo dichtbij de walvissen te kunnen komen als mogelijk.
Het werkt wel want we komen aardig dichtbij ze. Soms zien we er 1 en dan 2. Maar geen enkele keer vlak naast de boot. Het is elke keer wel tientalle meters van ons verwijderd. Desalniettemin hebben we ze wel goed kunnen zien. Helaas gaan we rond de middag alweer weg. Ik vond dat persoonlijk jammer. ruim 4 uur rijden voor 2 uur op de boot en de rest van de middag op het bountyeiland.
Tim vond het wel genoeg zo. Hij had last van de zon en was een tikje misseliijk. Voor we weggaan zien we nog 1 walvis hij steek met zijn buikvinnen uit het water. Het lijkt alsof hij even zwaait :-)
Daarna gaan we naar het eiland...Wat werkelijk prachtig is!! Het eten is ook lekker, wel wederom in een vreetschuur vol met medetouristen, maar ja dat is allemaal ook wel logisch. Daarna nog een poosje op het strand. Het water is hier zo mooi helder. Ik kon hier wel dagen lang snorkelen. Heel mooi!! Alleen kreeg ik een beetje de kriebels toen ik zag hoeveel zeeegels hier zaten...hihi...Gelukkig zaten ze alleen op de rotsen en hoefde ik daar nooit te staan. Maar echt prachtig!
Tim ging niet mee...Hij bleef op het strand, want hij krijgt steeds last van zijn oren als hij onder water is. Maar ik vermaakte me prima..Heb nog nooit zo'n mooie vissen gezien in het wild en zo'n helder water. Echt genieten was dit...
Daarna moesten we de boot weer op, op weg naar het vaste land...Jammer jammer jammer... In de bus vielen zowel tim als ik in slaap en hobbelden en bobbelden we ons een weg naar huis. Het is grappig want nu herken ik steeds meer van waar we langskomen. Iedere keer wordt dezelfde weg genomen. Dus ik heb een aantal herkenningspuntjes en ben nu redelijk instaat om een inschatting te maken hoever we van sosua af zijn...
Als we thuis komen zijn we helemaal op. Ik bestel roomservice en we gaan weer vroeg op bed. Morgen weer een rustig dagje...
Wat een fantastisch avontuur!
Je had echt een goede camera, want de walvis is prima in beeld! En die palmbomen-foto's lijken rechtstreeks uit de brochure te komen. Good job! :-)