Algonquin Provincial Park (3) - Mew Lake
1 mei 2009.Vandaag begint het kampeer seizoen hier. Dat betekent dat de store, waar je etenswaren kunt kopen en fietsen kunt huren, geopend wordt. We hadden bedacht, dat we zouden kunnen fietsen, maar met het oog op de wandelervaring van gisteren, vraag ik voor de zekerheid de camp host om advies. Deze raadt het af in verband met de sneeuw die nog hier en daar ligt. Hijzelf staat nu 2 weken op de camping, had fietsen meegebracht, maar om dezelfde reden nog niet gefietst. Twee weken geleden was het meer zelfs nog bevroren. We gaan daarom naar het Algonquin Visitors Centre. Hier krijgen we door middel van een film informatie over de geschiedenis, de flora en fauna van het park. Het park is 10.000 jaar geleden gedurende een ijstijd ontstaan. Eeuwenlang had de natuur vrij spel. Daaraan veranderde niet veel met de komst van de indianen (hier: First nations genoemd). Zij namen alleen uit de natuur wat zij nodig hadden. De komst van houthakkers had grotere gevolgen. Binnen een mensenleven veranderden zij wat de natuur in 10.000 jaar had opgebouwd. Films en fotos uit die tijd laten zien dat die houthakkers een zwaar leven hadden. Tegenwoordig probeert men een balans te vinden tussen natuur, bosbouw en boskap, educatie en recreatie.
Ook krijgen we een beter beeld van de dieren in het park: wolven, zwarte beren en elanden. Er wordt allerlei onderzoek gedaan om hen beter te leren kennen. Dat doet men door halsbandzenders en chips aan gevangen dieren te koppelen. Als wolven jonkies hebben die nog niet ver kunnen trekken, blijven ze een tijdje op een vaste plek. Als de parkbeheerders merken dat wolven een vaste plek hebben, organiseren ze wolf howls. Dat zijn bijeenkomsten, bezocht door honderden bezoekers, waarbij de parkmensen uitbarsten in wolvengehuil, dat beantwoord wordt door de wolven. In het tijdschrift van het park kun je het nodige lezen over zwarte beren; vooral over wat je moet doen als je per ongeluk een zwarte beer tegenkomt. Het artikel maakt onderscheid tussen vluchtende beren, beren die mensen (vooral hun eten en afval) opzoeken, verdedigende beren en aanvallende beren. We hebben goed in de oren geknoopt, wat we moeten doen. Ik merk aan mezelf, dat wandelen hier een andere ervaring is dan wandelen in de bossen van Gaasterland zoals wij op zondag doen. Het idee dat ik een eland of beer zou kunnen tegenkomen, maakt dat ik alert ben op bewegingen en geluiden. Gister hebben we niets gezien, maar in het visitors centre staat een bord waarop staat wie wanneer en waar welk dier gespot heeft. Het blijkt dat iemand gister een Moose, een eland, gezien heeft op de route die wij gewandeld hebben. Tijdens onze rit via highway 60, de autoroute door het park gaat, heb in continu een fototoestel op schoot. In deze tijd van het jaar komen elanden richting highway. Gedurende de winter hebben zij een tekort aan zout opgebouwd, dat zij proberen aan te vullen door te drinken van de plassen langs de highway waarin strooizout van de winter zit. Jammer genoeg hebben we nog geen eland ontmoet, maar wat niet is kan nog komen.
Als gevolg van de harde wind ontstaat er een stroomstoring in het Information centre, maar we hebben het meeste gezien. We rijden een paar kilometer verder, waar een look-out point aangegeven staat. Normaal gesproken is Thomas niet echt te porren voor wandelingen, maar wandelingen in Canada zijn anders. Wandelingen in Canada zijn ineens uitdagingen, avonturen! Onze wandeling gaat via een pad met grote keien, grote boomwortels, omgevallen bomen, boomstronken. Het is klimmen, klauteren, balanceren, springen. Uiteindelijk komen we uit bij het uitkijkpunt, waar het heel hard waait, maar waar je ook een prachtig uitzicht hebt over de bossen en een meer.
Na de wandeling hebben we brood en chips (de primaire levensbehoeften) gekocht bij de store en hout bij de park entrance. Willem en ik hebben dennenappels gezocht en inmiddels brandt de fireplace. Als het droog blijft, wordt het een (fris) avondje bbq en met (uiteraard) gamba’s, hamburgers en marshmellows. Volgens de weersverwachtingen gaat het vannacht 2 graden vriezen. Dat lijkt de echte kampeerders niet af te schrikken; inmiddels zijn de nodige tenten opgezet op het kampeerterrein en ik zie al een kano varen op het meer. Ik vind het buitenleven heerlijk, maar een camper geeft een stukje comfort in de zin van een goed bed, een w.c. en douche en dat is wel erg prettig. Dus op de vraag van Martijn “waarom haat mijn vader eigenlijk kamperen?” kan ik alleen maar zeggen: kamperen in een camper geeft wel de lusten maar niet de lasten. Oan’t moarn! Riemie
Ik ben dol op de lusten en zal nadenken over de lasten, ofwel wellicht dat ook ik eens in een camper zal overnachten :) Martijn kamperen is overigens niet hetzelfde als in een camper overnachten, maar wie weet kom je daar ooit nog wel eens achter. Vandaag weer lekker een halve marathon gelopen ter voorbereiding op de Roparun van eind mei. Vervolgens hoopvol teletekst aangezet om de voetbalwedstrijden te volgen, maar wat een misere :( Ajax verliest van Spart met 4-0 en Twente wint van AZ met 3-0, ofwel geen voorronde Championsleague. De Graafschap heeft in de 94e minuut met 0-1 gewonnen bij NAC en Volendam, Roda JC verliezen in de 93e minuut met 1-0. Tja nog een spannend eind van de competitie dus. De komende dagen zal het iets meer gaan regenen, maar eind van de week loopt de temperatuur weer op naar 20 graden. Nog heel veel plezier de laatste dagen en kijk goed uit voor overstekende elanden. Groet van Rutger